Vossenjongen

Marieke Snauwaert over Tegen De Lamp van Dimitri Leue

2009-11-28T10:30:00.000-08:00

Ik vertrok naar Tegen de lamp met een goed gevoel, omdat ik al goeie ervaringen achter de rug had met Dimitri Leue en zijn acteer- en schrijftalent. Ik werd alweer niet teleurgesteld door wat hij, Jonas Van Geel en de low impact man op het toneel brachten.

Ik kom binnen en zie Dimitri en Jonas fietsen op een soort hometrainer op de hoek van de scène, in het midden staat een mislukte stoel en achteraan hangen drie lelijke kostuums. De voorstelling begint met een lange, grappige inleiding waarin de drie mannen hun personage bekendmaken en het verhaal uitleggen, met veel anekdotes ertussenin. Na dit intermezzo begint de eigenlijke voorstelling waarin drie mannen, een stinkrijke, dikke zakenman, een archeoloog en een schapenherder, op zoek gaan naar een magische lamp die een wens doet uitkomen als hij groen kleurt. Die vinden ze dan ook, maar dan moeten ze nog een wens verzinnen, wat moeilijker is dan verwacht. De rest van de voorstelling gaat dan over het zoeken van die wens, wat ik toch wat té lang vind. Uiteindelijk gaan de mannen weg uit de grot omdat ze geen goeie wens vinden en, surprise, surprise, de lamp wordt groen als ze net vertrokken zijn!

De inleiding is fantastisch, toch heeft het verhaal niet zo veel te maken met ecologie, maar dat zou natuurlijk de bedoeling kunnen zijn. Het is natuurlijk wel altijd grappig als de low impact man ecologische weetjes tussen de dialogen strooit. Sommigen ervan blijven ook wel in je hoofd spoken, daar hebben ze hun doel wel bereikt! Bij het zoeken naar een wens toont Dimitri ook totaal andere kanten van alle ideale wensen, zoals: Ik wens dat iedereen gelukkig is, en besef je dat de ideale wens eigenlijk niet bestaat. Toch duurt de zoektocht wat te lang en is het einde heel erg voorspelbaar, maar misschien wou Dimitri Leue dat wel zo...

Ondanks z’n minpuntjes is dit dus een voorstelling die je niet vergeet omdat hilariteit vermengt wordt met heel ernstige zaken die na de voorstelling nog een lange tijd door je hoofd spoken.
Chapeau, zou zo ik zeggen!

Mathilde Vandemoortele over Mondays van JAN

2009-11-28T10:29:00.000-08:00

Mondays begint traag, eindigt zwak en ergens middenin verschijnen hier en daar een paar florerende momenten. Ik ging vol overtuiging de zaal binnen; dit zou een ‘goedje’ worden! Het onderwerp, high school shootings, klonk veelbelovend, de cast bestond uit alleen maar adolescente meisjes (ik was vooral benieuwd hoe zit dit t.o.v. het wrede onderwerp zouden uitspelen) en het decor beaamde dit positieve voorgevoel. Helaas. Ik moest op mijn stappen terugkeren.

Mondays werd geïnspireerd op de beruchte ‘High school shootings’. Soms haalt een of andere psychisch gestoorde leerling het in zijn hoofd zijn leerkrachten, klas- en schoolgenoten neer te knallen. Het motief achter deze gewelddadige acties blijkt bijzonder boeiend te zijn voor psychologen. Geen agressieve, impulsieve, brutale jongeren hebben de feiten op hun naam staan, maar vaak wel stille, onopvallende scholieren die op een gegeven moment geen uitweg meer zien. De bom barst los, de vulkaan barst uit. Maar wat zal dit theaterstuk nu aanvangen met het feit dat het hier alleen maar om meisjes draait? Meisjes die veronderstelt worden zich als porseleinen poppetjes door het schoolleven te begeven? Mijn verwachtingen omtrent dit facet van de zaak werden niet opgelost. Ze gaven hier en daar een lichte toespeling op het ‘waarom’ van de zaak, maar blijven voortdurend op het oppervlak drijven. Ik bleef op mijn honger zitten. En dit is een cruciaal punt waar ze volgens mij de mist zijn ingegaan.Er waren zoveel mogelijkheden die ze hadden kunnen uitwerken, maar die jammer genoeg onaangeroerd bleven.

De invulling van het toneelstuk, de meer mobiele scènes vond ik ‘gewoon leuk’. De schreeuwscène vond ik bijvoorbeeld pakkend. Alleen wordt alles zo uitgemolken en uitgerekt wat het effect teniet doet.Maar over de gehele lijn was het iets te statisch naar mijn zin. De energie tussen de jongedames zat perfect, maar het geheel miste iets. Een extra factor, of een iets kortere tekst. Want de dialogen waren eindeloos lang en eindeloos saai. Ik zag geen échte verhalen en geen échte mensen, ik zag gespeelde personages die een stuk opvoerden.
Dit stuk is beneden haar eigen niveau, een uitprobeersel van wat het had kunnen zijn en dat is veel meer dan wat wij gezien hebben.

Leonore Cloet over Mondays van JAN

2009-11-28T10:28:00.000-08:00

Het onderwerp van Mondays –high school shootings- kon niet anders dan scoren, dit is het soort onderwerp waarmee je van alles kunt doen en ook de emoties van de slachtoffers versus de daders kunt weergeven.
Ook toen ik binnenkwam, en een leerlinge in schooluniform redelijk bitchy een appel zag eten, creëerde dat voor mij al een hoge verwachting voor het stuk.

De schoolscènes waren erg herkenbaar: de klasfoto, de speeltijd,.. waardoor je ook meteen een soort extra ‘band’ had met het stuk.
Ik vond het ook goed dat er verschillende flashbacks, zo was het stuk niet voorgekauwd, maar moest je zelf als kijker goed opletten en zelf het verhaal reconstrueren.
Omdat het ging over high-school shootings, wist je ook al de afloop van het verhaal, maar dat maakte me net nieuwsgierig: hoe zouden ze dat voorstellen met al die meisjes (meestal worden zo’n stukken gespeeld door jongens)? Ik moet zeggen dat ik het eigenlijk wel goed vond dat er nooit een rechtstreekse confrontatie was tusen dader-slachtoffer, daardoor kon elk van de beide partijen zijn rol extra goed uitspelen zonder zo’n dialoog te moeten voeren.
Het was ook helemaal niet nodig om wapens te gebruiken, het was duidelijk genoeg zonder én het gaf ook meer sereniteit aan het stuk: dan ging het vooral om de dood van iemand in plaats van om het schot van het geweer.

Ik vond het wel jammer dat er soms te lang met eenzelfde idee werd gespeeld. Dat werd echt langdradig. De klasfoto bijvoorbeeld met de gniffelende meisjes, was goed gevonden en ook heel dicht aanleunend tegen de realiteit, maar ze giechelden net iets te lang. Het ene publiek zal zelf beginnen lachen, en in dat geval kan je zo’n lange scène veroorloven, maar in ons geval, wilde het merendeel van het publiek dat die scène iets sneller ging.
Vooral de bloemenscène, met de knuffels, kaarsen, etc, vond ik goed. Eerst en vooral omdat het de zoveel verschillende vormen van herdenkingen voorstelde: een lied zingen, de mis, een algemene dorpsbijeenkomst, het nieuws, een stuk met de viool,…
Het kloppen op de micro (omdat die niet werkte) was wel leuk, maar ook hier werd het té veel herhaald waardoor dat echt ambetant werd.

Ook het effectieve moment werd goed voorgesteld: van de ene moment op de andere (iedereen is vanalles aan het doen) begonnen ze allemaal te tieren,schreeuwen,rondlopen,…en was er dan ook meteen een hele omschakeling van sfeer.

Het einde vond ik eigenlijk wat ver gezocht: ik verstond niet echt waarom de een de ander moest wurgen. Het had evengoed kunnen stoppen met de daders die vol spanning de seconden aftellen dan hun ‘geniaal plan’ kunnen uitvoeren. Dat wurgen vond ik er wat bijgesleurd.

Mondays was goed, maar waarschijnlijk waren mijn verwachtingen te hoog, waardoor ik met niet zo’n goed gevoel buiten kwam

Malvina Poelvoorde over Hola Que Tal van Theater Antigone

2009-10-16T05:48:00.001-07:00

Nieuw jaar, nieuwe look, dat mag wel gezegd worden. Zowel het jongerenpanel als Malpertuis zit in een volledig nieuw jasje, en het zit goed! In de zaal kwam enige melancholie op na het neerstrijken in de stoeltjes en een paar knipoogjes naar oude toneelbekenden. Het was al een tijdje geleden…
Black out. Telefoongerinkel. Ik was in mijn gedachten al de persoon in het publiek die zijn gsm niet uitgeschakeld had ervan langs aan het geven, toen ik doorhad dat het van het podium kwam. Dit was het enige signaal uit het theaterstuk dat ik niet zonder een kleine uitleg kon thuisplaatsen. Kort verteld ging het stuk over een verloren gelopen manager die een halve travestiet uit de goot had gevist maar door het lint gaat wanneer die laatste ervandoor gaat met een Koreaanse paaldanseres. Het verhaal werd maar beetje bij beetje losgelaten via persoonlijke verhalen van de personages tussen de actie door. Zo vertelde Dimi de travestiet hoe hij letterlijk en figuurlijk in de goot was terechtgekomen en Marnix de manager hoe hij zichzelf tot schande maakte om een show te redden. Hij vond zichzelf een grote zakenleider en zag Dimi als zijn creatie. Vanessa, de vrouwelijke Dimi, was zijn leven. Wanneer Dimi met het voorstel op de proppen kwam om een kindershow in elkaar te steken, wilde Marnix daar niets van weten. Alleen met Vanessa konden ze de wereld veroveren volgens hem.
Het was een toneelstuk met geknipte uitersten. Je werd meegesleurd van klare hilariteit tijdens het pinokio-optreden tot pure tristesse wanneer Marnix uitlegt wat het is om een ambitieuze manager te zijn.
Angelica, de paaldanseres, had een aparte rol. Zij sprak in een microotje door de acties heen, alsof ze bovenop het stuk neerkeek. Hierdoor hadden we onbewust het gevoel dat zij de auctoriële verteller was die een eerder gebeurd verhaal - grotendeels gespeeld door de mannelijke acteurs - navertelde. De Lommelen had een prachtige (micro)stem maar haar speeltalent stak toch wel een beetje af naast de sterke prestatie van Sobrie en Monsaert. Ze speelde mij iets te passief, zonder al te veel energie en expressie. Hoewel het mannelijke deel van het publiek waarschijnlijk heel aandachtig was toen ze haar sessie paaldansen gaf.
Een positief element uit het toneel waren de muziekstukken. Het geheel begon met de travestietenshow om de sfeer te zetten. Ook het paaldansen en de wederdans van Dimi waren geslaagd. Het hielp de luchtige noot in het stuk houden.
Voor wie is da coupeke? Dit kwam tweemaal terug. Tweemaal kraakte Marnix een fles om te vieren. De eerste keer in het begin van het toneelstuk, om de voorbije show en hun succes te vieren. Toen nog kleedde Marnix Dimi uit. Op het einde hadden ze ruzie en trok Dimi woest zélf al zijn kleren uit, die eigenlijk allemaal van Marnix waren. Marnix gaf echter niet op en probeerde om Dimi zijn pruik nog één keer te laten opzetten. Voor wie is da coupeke? Marnix hoopte dat Dimi zou blijven, maar Dimi was een echte man en hunkerde naar zijn Koreaanse.
Bang om verlaten te worden en verblind door liefde stak Marnix (met de huissleutel van Angelina…) Dimi neer. De subtiele signalen die gegeven waren doorheen het toneel werden nu wel duidelijk: Marnix was verliefd op Dimi maar had dit nooit durven toegeven.
Eerder in het stuk werd het publiek op een verkeerd spoor gebracht toen Marnix zich klaarmaakte om zelfmoord te plegen. Ook op de manier hoe Angelina tijdens een black-out vertelde hoe ze ’s nachts thuiskwam en iemand op de grond in de gang vond. Mooi tussenstuk die de spanning voelbaar deed stijgen. Het was voor mij dan ook een totale verrassing toen het uiteindelijk Dimi was die het onderspit moest delven.
Het telefoongerinkel van in het begin betekende dus Angelica die Dimi die nacht opbelde, maar onbeantwoord bleef.
Met een kleine krop in de keel, maar toch voldaan, keerden we naar huis terug.

Annelien Tits over Hola Que Tal van Theater Antigone

2009-10-16T05:18:00.000-07:00

Inhoud

Dimitri Baert is de succesvolle travestiet, Vanessa, die op vrolijke gelegenheden te vinden is. Marnix is de manager die alles in goede banen leidt. Ook weer die avond zong Vanessa de pannen van het dak met ‘Ne me quitte pas’. Marnix die in de wolken is van zijn optredens geeft hem nieuwe kleren, een nieuwe gsm en elke week een nieuw paar schoenen. Marnix wil iets nieuws en opwindender proberen met zijn travestiet. Hij neemt Dimitri mee naar een bar waar hij een meisje ziet paaldansen. Marnix wil dat hij leert paaldansen, maar Dimitri had toch iets anders in gedachten. Hij wordt verliefd op het meisje dat hem zou leren paaldansen. Marnix is jaloers dat hij Dimitri moet delen met iemand anders en ook Vanessa komt in een vergeethoekje terecht. Dan slaat de bom bij Marnix in als Dimitri vraagt om bij haar in te trekken. Hoe zal Marnix dit kunnen verwerken?

Op scène

Ik vond het decor heel toepasselijk. De trap waarvan ze naar beneden kwam in het begin vond ik heel goed gevonden. Het toont zowel het glamourwereld als het verder gaan van Marnix leven. De tafel was functioneel en toch heel mooi afgewerkt. De danspaal leek op een douchekop, dit deed me denken aan een koude douche voor Dimitri en Marnix. Het dringt tot Dimitri door dat hij een man is en zou graag aan een gezin beginnen. Marnix omdat hij zijn travestiet niet voor altijd kan houden en ook niet altijd geld aan hem zal kunnen verdienen.

Sterren

Ik geef deze voorstelling 3 sterren. Ik vond het goed gespeeld en je kon meeleven met de personages. Toch vergeet je de voorstelling snel en zijn er niet genoeg verrassende elementen in. Hier en daar dacht je dat er vaart in zou komen maar toen verloor je toch je aandacht. Ik vond het een heel mooi en sober decor.

Annelien Tits

Marieke Snauwaert over Hola Que Tal van Theater Antigone

2009-10-13T02:08:00.001-07:00

Hola que tal ging over een travestiet en z’n manager. De travestiet heette Vanessa en werd gespeeld door Dimi. Z’n manager heette Marnix. Het toneelstuk begint met een telefoon die ringt en Dimi die ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel zingt. Daar bouwen ze dan steeds op voort, totdat ze samen op ‘café’ gaan. Daar wil Marnix Dimi overhalen om paaldanser te worden, dan zou het geld letterlijk binnenstromen. Maar Dimi is ondertussen betovert door de paaldanseres. Die nacht blijft hij tot in de vroege uurtjes weg en Marnix ontdekt dat hij een relatie is begonnen met de mooie paaldanseres. Dat vindt hij absoluut niet leuk omdat hij bang is dat Dimi hem gaat verlaten en omdat hij zelf verliefd op hem is. Wat hij vreesde gebeurt dan ook: Dimi trekt in bij zijn danseres. In een woedende bui vertelt Marnix dan hoe het allemaal begon aan het publiek. Uiteindelijk doodt hij Dimi met z’n sleutels. Tussen de scènes door vertelt de paaldanseres ook veel met haar prachtige stem, in het begin is het moeilijk om te begrijpen, maar naar het einde toe wordt alles duidelijk.

Ik vond het echt een heel mooie voorstelling! Ik vond het fantastisch hoe de sfeer zo drastisch veranderde naar het einde van het toneelstuk toe. Het begon met een kitscherige show en twee goeie vrienden en het eindigde met een moord uit jaloezie. Om zoiets te realiseren, moet je toch wel heel wat kunnen, vind ik... De acteurs zelf vond ik ook heel goed! Ze laten totaal verschillende kanten van hun personage zien en mengen humor met bittere ernst. In het begin zie je ook niet echt een verhaal, maar alles blijft interessant omdat de acteurs het zo goed brengen. Je verveelt je geen moment! De decors en de kostuums vond ik ook heel goed uitgezocht. Het gordijn van glitters is heel toepasselijk in de beginshow, maar ook op het einde om de ‘gang met de trap’ van de ‘woonkamer’ te scheiden. De trap wordt ook op verschillende manieren gebruikt en de tafel in het begin wordt een soort catwalk op het einde. De kostuums vond ik ook heel goed passen bij het geheel.

Hola que tal is perfect op maat gesneden voor ons, jongeren. Een echt aanrader, dus!!

Welkom Jongerenpanel!

2009-10-06T06:06:00.000-07:00

Op deze regenachtige dinsdag 6 oktober zit ik achter mijn bureautje vol spanning de allereerste vergadering met ons kersvers Jongerenpanel voor te bereiden.
Ik ben heel benieuwd naar hun reacties op het vernieuwde concept en de vele uitdagingen die hen te wachten staan.
Morgen gaan we samen kijken naar onze eerste voorstelling Hola Qué Tal van Theater Antigone.
Ik kijk vol spanning uit om hun eerste berichtjes op deze blog te lezen!

Groetjes,
Heleen