Malvina Poelvoorde over Hola Que Tal van Theater Antigone

Nieuw jaar, nieuwe look, dat mag wel gezegd worden. Zowel het jongerenpanel als Malpertuis zit in een volledig nieuw jasje, en het zit goed! In de zaal kwam enige melancholie op na het neerstrijken in de stoeltjes en een paar knipoogjes naar oude toneelbekenden. Het was al een tijdje geleden…
Black out. Telefoongerinkel. Ik was in mijn gedachten al de persoon in het publiek die zijn gsm niet uitgeschakeld had ervan langs aan het geven, toen ik doorhad dat het van het podium kwam. Dit was het enige signaal uit het theaterstuk dat ik niet zonder een kleine uitleg kon thuisplaatsen. Kort verteld ging het stuk over een verloren gelopen manager die een halve travestiet uit de goot had gevist maar door het lint gaat wanneer die laatste ervandoor gaat met een Koreaanse paaldanseres. Het verhaal werd maar beetje bij beetje losgelaten via persoonlijke verhalen van de personages tussen de actie door. Zo vertelde Dimi de travestiet hoe hij letterlijk en figuurlijk in de goot was terechtgekomen en Marnix de manager hoe hij zichzelf tot schande maakte om een show te redden. Hij vond zichzelf een grote zakenleider en zag Dimi als zijn creatie. Vanessa, de vrouwelijke Dimi, was zijn leven. Wanneer Dimi met het voorstel op de proppen kwam om een kindershow in elkaar te steken, wilde Marnix daar niets van weten. Alleen met Vanessa konden ze de wereld veroveren volgens hem.
Het was een toneelstuk met geknipte uitersten. Je werd meegesleurd van klare hilariteit tijdens het pinokio-optreden tot pure tristesse wanneer Marnix uitlegt wat het is om een ambitieuze manager te zijn.
Angelica, de paaldanseres, had een aparte rol. Zij sprak in een microotje door de acties heen, alsof ze bovenop het stuk neerkeek. Hierdoor hadden we onbewust het gevoel dat zij de auctoriële verteller was die een eerder gebeurd verhaal - grotendeels gespeeld door de mannelijke acteurs - navertelde. De Lommelen had een prachtige (micro)stem maar haar speeltalent stak toch wel een beetje af naast de sterke prestatie van Sobrie en Monsaert. Ze speelde mij iets te passief, zonder al te veel energie en expressie. Hoewel het mannelijke deel van het publiek waarschijnlijk heel aandachtig was toen ze haar sessie paaldansen gaf.
Een positief element uit het toneel waren de muziekstukken. Het geheel begon met de travestietenshow om de sfeer te zetten. Ook het paaldansen en de wederdans van Dimi waren geslaagd. Het hielp de luchtige noot in het stuk houden.
Voor wie is da coupeke? Dit kwam tweemaal terug. Tweemaal kraakte Marnix een fles om te vieren. De eerste keer in het begin van het toneelstuk, om de voorbije show en hun succes te vieren. Toen nog kleedde Marnix Dimi uit. Op het einde hadden ze ruzie en trok Dimi woest zélf al zijn kleren uit, die eigenlijk allemaal van Marnix waren. Marnix gaf echter niet op en probeerde om Dimi zijn pruik nog één keer te laten opzetten. Voor wie is da coupeke? Marnix hoopte dat Dimi zou blijven, maar Dimi was een echte man en hunkerde naar zijn Koreaanse.
Bang om verlaten te worden en verblind door liefde stak Marnix (met de huissleutel van Angelina…) Dimi neer. De subtiele signalen die gegeven waren doorheen het toneel werden nu wel duidelijk: Marnix was verliefd op Dimi maar had dit nooit durven toegeven.
Eerder in het stuk werd het publiek op een verkeerd spoor gebracht toen Marnix zich klaarmaakte om zelfmoord te plegen. Ook op de manier hoe Angelina tijdens een black-out vertelde hoe ze ’s nachts thuiskwam en iemand op de grond in de gang vond. Mooi tussenstuk die de spanning voelbaar deed stijgen. Het was voor mij dan ook een totale verrassing toen het uiteindelijk Dimi was die het onderspit moest delven.
Het telefoongerinkel van in het begin betekende dus Angelica die Dimi die nacht opbelde, maar onbeantwoord bleef.
Met een kleine krop in de keel, maar toch voldaan, keerden we naar huis terug.

Annelien Tits over Hola Que Tal van Theater Antigone

Inhoud

Dimitri Baert is de succesvolle travestiet, Vanessa, die op vrolijke gelegenheden te vinden is. Marnix is de manager die alles in goede banen leidt. Ook weer die avond zong Vanessa de pannen van het dak met ‘Ne me quitte pas’. Marnix die in de wolken is van zijn optredens geeft hem nieuwe kleren, een nieuwe gsm en elke week een nieuw paar schoenen. Marnix wil iets nieuws en opwindender proberen met zijn travestiet. Hij neemt Dimitri mee naar een bar waar hij een meisje ziet paaldansen. Marnix wil dat hij leert paaldansen, maar Dimitri had toch iets anders in gedachten. Hij wordt verliefd op het meisje dat hem zou leren paaldansen. Marnix is jaloers dat hij Dimitri moet delen met iemand anders en ook Vanessa komt in een vergeethoekje terecht. Dan slaat de bom bij Marnix in als Dimitri vraagt om bij haar in te trekken. Hoe zal Marnix dit kunnen verwerken?

Op scène

Ik vond het decor heel toepasselijk. De trap waarvan ze naar beneden kwam in het begin vond ik heel goed gevonden. Het toont zowel het glamourwereld als het verder gaan van Marnix leven. De tafel was functioneel en toch heel mooi afgewerkt. De danspaal leek op een douchekop, dit deed me denken aan een koude douche voor Dimitri en Marnix. Het dringt tot Dimitri door dat hij een man is en zou graag aan een gezin beginnen. Marnix omdat hij zijn travestiet niet voor altijd kan houden en ook niet altijd geld aan hem zal kunnen verdienen.


Sterren

Ik geef deze voorstelling 3 sterren. Ik vond het goed gespeeld en je kon meeleven met de personages. Toch vergeet je de voorstelling snel en zijn er niet genoeg verrassende elementen in. Hier en daar dacht je dat er vaart in zou komen maar toen verloor je toch je aandacht. Ik vond het een heel mooi en sober decor.

Annelien Tits

Marieke Snauwaert over Hola Que Tal van Theater Antigone

Hola que tal ging over een travestiet en z’n manager. De travestiet heette Vanessa en werd gespeeld door Dimi. Z’n manager heette Marnix. Het toneelstuk begint met een telefoon die ringt en Dimi die ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel zingt. Daar bouwen ze dan steeds op voort, totdat ze samen op ‘café’ gaan. Daar wil Marnix Dimi overhalen om paaldanser te worden, dan zou het geld letterlijk binnenstromen. Maar Dimi is ondertussen betovert door de paaldanseres. Die nacht blijft hij tot in de vroege uurtjes weg en Marnix ontdekt dat hij een relatie is begonnen met de mooie paaldanseres. Dat vindt hij absoluut niet leuk omdat hij bang is dat Dimi hem gaat verlaten en omdat hij zelf verliefd op hem is. Wat hij vreesde gebeurt dan ook: Dimi trekt in bij zijn danseres. In een woedende bui vertelt Marnix dan hoe het allemaal begon aan het publiek. Uiteindelijk doodt hij Dimi met z’n sleutels. Tussen de scènes door vertelt de paaldanseres ook veel met haar prachtige stem, in het begin is het moeilijk om te begrijpen, maar naar het einde toe wordt alles duidelijk.

Ik vond het echt een heel mooie voorstelling! Ik vond het fantastisch hoe de sfeer zo drastisch veranderde naar het einde van het toneelstuk toe. Het begon met een kitscherige show en twee goeie vrienden en het eindigde met een moord uit jaloezie. Om zoiets te realiseren, moet je toch wel heel wat kunnen, vind ik... De acteurs zelf vond ik ook heel goed! Ze laten totaal verschillende kanten van hun personage zien en mengen humor met bittere ernst. In het begin zie je ook niet echt een verhaal, maar alles blijft interessant omdat de acteurs het zo goed brengen. Je verveelt je geen moment! De decors en de kostuums vond ik ook heel goed uitgezocht. Het gordijn van glitters is heel toepasselijk in de beginshow, maar ook op het einde om de ‘gang met de trap’ van de ‘woonkamer’ te scheiden. De trap wordt ook op verschillende manieren gebruikt en de tafel in het begin wordt een soort catwalk op het einde. De kostuums vond ik ook heel goed passen bij het geheel.

Hola que tal is perfect op maat gesneden voor ons, jongeren. Een echt aanrader, dus!!

Welkom Jongerenpanel!

Op deze regenachtige dinsdag 6 oktober zit ik achter mijn bureautje vol spanning de allereerste vergadering met ons kersvers Jongerenpanel voor te bereiden.
Ik ben heel benieuwd naar hun reacties op het vernieuwde concept en de vele uitdagingen die hen te wachten staan.
Morgen gaan we samen kijken naar onze eerste voorstelling Hola Qué Tal van Theater Antigone.
Ik kijk vol spanning uit om hun eerste berichtjes op deze blog te lezen!

Groetjes,
Heleen