Ik vertrok naar Tegen de lamp met een goed gevoel, omdat ik al goeie ervaringen achter de rug had met Dimitri Leue en zijn acteer- en schrijftalent. Ik werd alweer niet teleurgesteld door wat hij, Jonas Van Geel en de low impact man op het toneel brachten.
Ik kom binnen en zie Dimitri en Jonas fietsen op een soort hometrainer op de hoek van de scène, in het midden staat een mislukte stoel en achteraan hangen drie lelijke kostuums. De voorstelling begint met een lange, grappige inleiding waarin de drie mannen hun personage bekendmaken en het verhaal uitleggen, met veel anekdotes ertussenin. Na dit intermezzo begint de eigenlijke voorstelling waarin drie mannen, een stinkrijke, dikke zakenman, een archeoloog en een schapenherder, op zoek gaan naar een magische lamp die een wens doet uitkomen als hij groen kleurt. Die vinden ze dan ook, maar dan moeten ze nog een wens verzinnen, wat moeilijker is dan verwacht. De rest van de voorstelling gaat dan over het zoeken van die wens, wat ik toch wat té lang vind. Uiteindelijk gaan de mannen weg uit de grot omdat ze geen goeie wens vinden en, surprise, surprise, de lamp wordt groen als ze net vertrokken zijn!
De inleiding is fantastisch, toch heeft het verhaal niet zo veel te maken met ecologie, maar dat zou natuurlijk de bedoeling kunnen zijn. Het is natuurlijk wel altijd grappig als de low impact man ecologische weetjes tussen de dialogen strooit. Sommigen ervan blijven ook wel in je hoofd spoken, daar hebben ze hun doel wel bereikt! Bij het zoeken naar een wens toont Dimitri ook totaal andere kanten van alle ideale wensen, zoals: Ik wens dat iedereen gelukkig is, en besef je dat de ideale wens eigenlijk niet bestaat. Toch duurt de zoektocht wat te lang en is het einde heel erg voorspelbaar, maar misschien wou Dimitri Leue dat wel zo...
Ondanks z’n minpuntjes is dit dus een voorstelling die je niet vergeet omdat hilariteit vermengt wordt met heel ernstige zaken die na de voorstelling nog een lange tijd door je hoofd spoken.
Chapeau, zou zo ik zeggen!
zaterdag 28 november 2009
Mathilde Vandemoortele over Mondays van JAN
Mondays begint traag, eindigt zwak en ergens middenin verschijnen hier en daar een paar florerende momenten. Ik ging vol overtuiging de zaal binnen; dit zou een ‘goedje’ worden! Het onderwerp, high school shootings, klonk veelbelovend, de cast bestond uit alleen maar adolescente meisjes (ik was vooral benieuwd hoe zit dit t.o.v. het wrede onderwerp zouden uitspelen) en het decor beaamde dit positieve voorgevoel. Helaas. Ik moest op mijn stappen terugkeren.
Mondays werd geïnspireerd op de beruchte ‘High school shootings’. Soms haalt een of andere psychisch gestoorde leerling het in zijn hoofd zijn leerkrachten, klas- en schoolgenoten neer te knallen. Het motief achter deze gewelddadige acties blijkt bijzonder boeiend te zijn voor psychologen. Geen agressieve, impulsieve, brutale jongeren hebben de feiten op hun naam staan, maar vaak wel stille, onopvallende scholieren die op een gegeven moment geen uitweg meer zien. De bom barst los, de vulkaan barst uit. Maar wat zal dit theaterstuk nu aanvangen met het feit dat het hier alleen maar om meisjes draait? Meisjes die veronderstelt worden zich als porseleinen poppetjes door het schoolleven te begeven? Mijn verwachtingen omtrent dit facet van de zaak werden niet opgelost. Ze gaven hier en daar een lichte toespeling op het ‘waarom’ van de zaak, maar blijven voortdurend op het oppervlak drijven. Ik bleef op mijn honger zitten. En dit is een cruciaal punt waar ze volgens mij de mist zijn ingegaan.Er waren zoveel mogelijkheden die ze hadden kunnen uitwerken, maar die jammer genoeg onaangeroerd bleven.
De invulling van het toneelstuk, de meer mobiele scènes vond ik ‘gewoon leuk’. De schreeuwscène vond ik bijvoorbeeld pakkend. Alleen wordt alles zo uitgemolken en uitgerekt wat het effect teniet doet.Maar over de gehele lijn was het iets te statisch naar mijn zin. De energie tussen de jongedames zat perfect, maar het geheel miste iets. Een extra factor, of een iets kortere tekst. Want de dialogen waren eindeloos lang en eindeloos saai. Ik zag geen échte verhalen en geen échte mensen, ik zag gespeelde personages die een stuk opvoerden.
Dit stuk is beneden haar eigen niveau, een uitprobeersel van wat het had kunnen zijn en dat is veel meer dan wat wij gezien hebben.
Mondays werd geïnspireerd op de beruchte ‘High school shootings’. Soms haalt een of andere psychisch gestoorde leerling het in zijn hoofd zijn leerkrachten, klas- en schoolgenoten neer te knallen. Het motief achter deze gewelddadige acties blijkt bijzonder boeiend te zijn voor psychologen. Geen agressieve, impulsieve, brutale jongeren hebben de feiten op hun naam staan, maar vaak wel stille, onopvallende scholieren die op een gegeven moment geen uitweg meer zien. De bom barst los, de vulkaan barst uit. Maar wat zal dit theaterstuk nu aanvangen met het feit dat het hier alleen maar om meisjes draait? Meisjes die veronderstelt worden zich als porseleinen poppetjes door het schoolleven te begeven? Mijn verwachtingen omtrent dit facet van de zaak werden niet opgelost. Ze gaven hier en daar een lichte toespeling op het ‘waarom’ van de zaak, maar blijven voortdurend op het oppervlak drijven. Ik bleef op mijn honger zitten. En dit is een cruciaal punt waar ze volgens mij de mist zijn ingegaan.Er waren zoveel mogelijkheden die ze hadden kunnen uitwerken, maar die jammer genoeg onaangeroerd bleven.
De invulling van het toneelstuk, de meer mobiele scènes vond ik ‘gewoon leuk’. De schreeuwscène vond ik bijvoorbeeld pakkend. Alleen wordt alles zo uitgemolken en uitgerekt wat het effect teniet doet.Maar over de gehele lijn was het iets te statisch naar mijn zin. De energie tussen de jongedames zat perfect, maar het geheel miste iets. Een extra factor, of een iets kortere tekst. Want de dialogen waren eindeloos lang en eindeloos saai. Ik zag geen échte verhalen en geen échte mensen, ik zag gespeelde personages die een stuk opvoerden.
Dit stuk is beneden haar eigen niveau, een uitprobeersel van wat het had kunnen zijn en dat is veel meer dan wat wij gezien hebben.
Leonore Cloet over Mondays van JAN
Het onderwerp van Mondays –high school shootings- kon niet anders dan scoren, dit is het soort onderwerp waarmee je van alles kunt doen en ook de emoties van de slachtoffers versus de daders kunt weergeven.
Ook toen ik binnenkwam, en een leerlinge in schooluniform redelijk bitchy een appel zag eten, creëerde dat voor mij al een hoge verwachting voor het stuk.
De schoolscènes waren erg herkenbaar: de klasfoto, de speeltijd,.. waardoor je ook meteen een soort extra ‘band’ had met het stuk.
Ik vond het ook goed dat er verschillende flashbacks, zo was het stuk niet voorgekauwd, maar moest je zelf als kijker goed opletten en zelf het verhaal reconstrueren.
Omdat het ging over high-school shootings, wist je ook al de afloop van het verhaal, maar dat maakte me net nieuwsgierig: hoe zouden ze dat voorstellen met al die meisjes (meestal worden zo’n stukken gespeeld door jongens)? Ik moet zeggen dat ik het eigenlijk wel goed vond dat er nooit een rechtstreekse confrontatie was tusen dader-slachtoffer, daardoor kon elk van de beide partijen zijn rol extra goed uitspelen zonder zo’n dialoog te moeten voeren.
Het was ook helemaal niet nodig om wapens te gebruiken, het was duidelijk genoeg zonder én het gaf ook meer sereniteit aan het stuk: dan ging het vooral om de dood van iemand in plaats van om het schot van het geweer.
Ik vond het wel jammer dat er soms te lang met eenzelfde idee werd gespeeld. Dat werd echt langdradig. De klasfoto bijvoorbeeld met de gniffelende meisjes, was goed gevonden en ook heel dicht aanleunend tegen de realiteit, maar ze giechelden net iets te lang. Het ene publiek zal zelf beginnen lachen, en in dat geval kan je zo’n lange scène veroorloven, maar in ons geval, wilde het merendeel van het publiek dat die scène iets sneller ging.
Vooral de bloemenscène, met de knuffels, kaarsen, etc, vond ik goed. Eerst en vooral omdat het de zoveel verschillende vormen van herdenkingen voorstelde: een lied zingen, de mis, een algemene dorpsbijeenkomst, het nieuws, een stuk met de viool,…
Het kloppen op de micro (omdat die niet werkte) was wel leuk, maar ook hier werd het té veel herhaald waardoor dat echt ambetant werd.
Ook het effectieve moment werd goed voorgesteld: van de ene moment op de andere (iedereen is vanalles aan het doen) begonnen ze allemaal te tieren,schreeuwen,rondlopen,…en was er dan ook meteen een hele omschakeling van sfeer.
Het einde vond ik eigenlijk wat ver gezocht: ik verstond niet echt waarom de een de ander moest wurgen. Het had evengoed kunnen stoppen met de daders die vol spanning de seconden aftellen dan hun ‘geniaal plan’ kunnen uitvoeren. Dat wurgen vond ik er wat bijgesleurd.
Mondays was goed, maar waarschijnlijk waren mijn verwachtingen te hoog, waardoor ik met niet zo’n goed gevoel buiten kwam
Ook toen ik binnenkwam, en een leerlinge in schooluniform redelijk bitchy een appel zag eten, creëerde dat voor mij al een hoge verwachting voor het stuk.
De schoolscènes waren erg herkenbaar: de klasfoto, de speeltijd,.. waardoor je ook meteen een soort extra ‘band’ had met het stuk.
Ik vond het ook goed dat er verschillende flashbacks, zo was het stuk niet voorgekauwd, maar moest je zelf als kijker goed opletten en zelf het verhaal reconstrueren.
Omdat het ging over high-school shootings, wist je ook al de afloop van het verhaal, maar dat maakte me net nieuwsgierig: hoe zouden ze dat voorstellen met al die meisjes (meestal worden zo’n stukken gespeeld door jongens)? Ik moet zeggen dat ik het eigenlijk wel goed vond dat er nooit een rechtstreekse confrontatie was tusen dader-slachtoffer, daardoor kon elk van de beide partijen zijn rol extra goed uitspelen zonder zo’n dialoog te moeten voeren.
Het was ook helemaal niet nodig om wapens te gebruiken, het was duidelijk genoeg zonder én het gaf ook meer sereniteit aan het stuk: dan ging het vooral om de dood van iemand in plaats van om het schot van het geweer.
Ik vond het wel jammer dat er soms te lang met eenzelfde idee werd gespeeld. Dat werd echt langdradig. De klasfoto bijvoorbeeld met de gniffelende meisjes, was goed gevonden en ook heel dicht aanleunend tegen de realiteit, maar ze giechelden net iets te lang. Het ene publiek zal zelf beginnen lachen, en in dat geval kan je zo’n lange scène veroorloven, maar in ons geval, wilde het merendeel van het publiek dat die scène iets sneller ging.
Vooral de bloemenscène, met de knuffels, kaarsen, etc, vond ik goed. Eerst en vooral omdat het de zoveel verschillende vormen van herdenkingen voorstelde: een lied zingen, de mis, een algemene dorpsbijeenkomst, het nieuws, een stuk met de viool,…
Het kloppen op de micro (omdat die niet werkte) was wel leuk, maar ook hier werd het té veel herhaald waardoor dat echt ambetant werd.
Ook het effectieve moment werd goed voorgesteld: van de ene moment op de andere (iedereen is vanalles aan het doen) begonnen ze allemaal te tieren,schreeuwen,rondlopen,…en was er dan ook meteen een hele omschakeling van sfeer.
Het einde vond ik eigenlijk wat ver gezocht: ik verstond niet echt waarom de een de ander moest wurgen. Het had evengoed kunnen stoppen met de daders die vol spanning de seconden aftellen dan hun ‘geniaal plan’ kunnen uitvoeren. Dat wurgen vond ik er wat bijgesleurd.
Mondays was goed, maar waarschijnlijk waren mijn verwachtingen te hoog, waardoor ik met niet zo’n goed gevoel buiten kwam
Abonneren op:
Posts (Atom)
