Malvina Poelvoorde over Hola Que Tal van Theater Antigone

Nieuw jaar, nieuwe look, dat mag wel gezegd worden. Zowel het jongerenpanel als Malpertuis zit in een volledig nieuw jasje, en het zit goed! In de zaal kwam enige melancholie op na het neerstrijken in de stoeltjes en een paar knipoogjes naar oude toneelbekenden. Het was al een tijdje geleden…
Black out. Telefoongerinkel. Ik was in mijn gedachten al de persoon in het publiek die zijn gsm niet uitgeschakeld had ervan langs aan het geven, toen ik doorhad dat het van het podium kwam. Dit was het enige signaal uit het theaterstuk dat ik niet zonder een kleine uitleg kon thuisplaatsen. Kort verteld ging het stuk over een verloren gelopen manager die een halve travestiet uit de goot had gevist maar door het lint gaat wanneer die laatste ervandoor gaat met een Koreaanse paaldanseres. Het verhaal werd maar beetje bij beetje losgelaten via persoonlijke verhalen van de personages tussen de actie door. Zo vertelde Dimi de travestiet hoe hij letterlijk en figuurlijk in de goot was terechtgekomen en Marnix de manager hoe hij zichzelf tot schande maakte om een show te redden. Hij vond zichzelf een grote zakenleider en zag Dimi als zijn creatie. Vanessa, de vrouwelijke Dimi, was zijn leven. Wanneer Dimi met het voorstel op de proppen kwam om een kindershow in elkaar te steken, wilde Marnix daar niets van weten. Alleen met Vanessa konden ze de wereld veroveren volgens hem.
Het was een toneelstuk met geknipte uitersten. Je werd meegesleurd van klare hilariteit tijdens het pinokio-optreden tot pure tristesse wanneer Marnix uitlegt wat het is om een ambitieuze manager te zijn.
Angelica, de paaldanseres, had een aparte rol. Zij sprak in een microotje door de acties heen, alsof ze bovenop het stuk neerkeek. Hierdoor hadden we onbewust het gevoel dat zij de auctoriële verteller was die een eerder gebeurd verhaal - grotendeels gespeeld door de mannelijke acteurs - navertelde. De Lommelen had een prachtige (micro)stem maar haar speeltalent stak toch wel een beetje af naast de sterke prestatie van Sobrie en Monsaert. Ze speelde mij iets te passief, zonder al te veel energie en expressie. Hoewel het mannelijke deel van het publiek waarschijnlijk heel aandachtig was toen ze haar sessie paaldansen gaf.
Een positief element uit het toneel waren de muziekstukken. Het geheel begon met de travestietenshow om de sfeer te zetten. Ook het paaldansen en de wederdans van Dimi waren geslaagd. Het hielp de luchtige noot in het stuk houden.
Voor wie is da coupeke? Dit kwam tweemaal terug. Tweemaal kraakte Marnix een fles om te vieren. De eerste keer in het begin van het toneelstuk, om de voorbije show en hun succes te vieren. Toen nog kleedde Marnix Dimi uit. Op het einde hadden ze ruzie en trok Dimi woest zélf al zijn kleren uit, die eigenlijk allemaal van Marnix waren. Marnix gaf echter niet op en probeerde om Dimi zijn pruik nog één keer te laten opzetten. Voor wie is da coupeke? Marnix hoopte dat Dimi zou blijven, maar Dimi was een echte man en hunkerde naar zijn Koreaanse.
Bang om verlaten te worden en verblind door liefde stak Marnix (met de huissleutel van Angelina…) Dimi neer. De subtiele signalen die gegeven waren doorheen het toneel werden nu wel duidelijk: Marnix was verliefd op Dimi maar had dit nooit durven toegeven.
Eerder in het stuk werd het publiek op een verkeerd spoor gebracht toen Marnix zich klaarmaakte om zelfmoord te plegen. Ook op de manier hoe Angelina tijdens een black-out vertelde hoe ze ’s nachts thuiskwam en iemand op de grond in de gang vond. Mooi tussenstuk die de spanning voelbaar deed stijgen. Het was voor mij dan ook een totale verrassing toen het uiteindelijk Dimi was die het onderspit moest delven.
Het telefoongerinkel van in het begin betekende dus Angelica die Dimi die nacht opbelde, maar onbeantwoord bleef.
Met een kleine krop in de keel, maar toch voldaan, keerden we naar huis terug.