Het onderwerp van Mondays –high school shootings- kon niet anders dan scoren, dit is het soort onderwerp waarmee je van alles kunt doen en ook de emoties van de slachtoffers versus de daders kunt weergeven.
Ook toen ik binnenkwam, en een leerlinge in schooluniform redelijk bitchy een appel zag eten, creëerde dat voor mij al een hoge verwachting voor het stuk.
De schoolscènes waren erg herkenbaar: de klasfoto, de speeltijd,.. waardoor je ook meteen een soort extra ‘band’ had met het stuk.
Ik vond het ook goed dat er verschillende flashbacks, zo was het stuk niet voorgekauwd, maar moest je zelf als kijker goed opletten en zelf het verhaal reconstrueren.
Omdat het ging over high-school shootings, wist je ook al de afloop van het verhaal, maar dat maakte me net nieuwsgierig: hoe zouden ze dat voorstellen met al die meisjes (meestal worden zo’n stukken gespeeld door jongens)? Ik moet zeggen dat ik het eigenlijk wel goed vond dat er nooit een rechtstreekse confrontatie was tusen dader-slachtoffer, daardoor kon elk van de beide partijen zijn rol extra goed uitspelen zonder zo’n dialoog te moeten voeren.
Het was ook helemaal niet nodig om wapens te gebruiken, het was duidelijk genoeg zonder én het gaf ook meer sereniteit aan het stuk: dan ging het vooral om de dood van iemand in plaats van om het schot van het geweer.
Ik vond het wel jammer dat er soms te lang met eenzelfde idee werd gespeeld. Dat werd echt langdradig. De klasfoto bijvoorbeeld met de gniffelende meisjes, was goed gevonden en ook heel dicht aanleunend tegen de realiteit, maar ze giechelden net iets te lang. Het ene publiek zal zelf beginnen lachen, en in dat geval kan je zo’n lange scène veroorloven, maar in ons geval, wilde het merendeel van het publiek dat die scène iets sneller ging.
Vooral de bloemenscène, met de knuffels, kaarsen, etc, vond ik goed. Eerst en vooral omdat het de zoveel verschillende vormen van herdenkingen voorstelde: een lied zingen, de mis, een algemene dorpsbijeenkomst, het nieuws, een stuk met de viool,…
Het kloppen op de micro (omdat die niet werkte) was wel leuk, maar ook hier werd het té veel herhaald waardoor dat echt ambetant werd.
Ook het effectieve moment werd goed voorgesteld: van de ene moment op de andere (iedereen is vanalles aan het doen) begonnen ze allemaal te tieren,schreeuwen,rondlopen,…en was er dan ook meteen een hele omschakeling van sfeer.
Het einde vond ik eigenlijk wat ver gezocht: ik verstond niet echt waarom de een de ander moest wurgen. Het had evengoed kunnen stoppen met de daders die vol spanning de seconden aftellen dan hun ‘geniaal plan’ kunnen uitvoeren. Dat wurgen vond ik er wat bijgesleurd.
Mondays was goed, maar waarschijnlijk waren mijn verwachtingen te hoog, waardoor ik met niet zo’n goed gevoel buiten kwam
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten